وى در سال 1222 ه.ق در نراق متولد شده دروس مقدمات و سطح را نزد پدر بزرگوارش خوانده است از ادامه تحصيل وى در نجف اشرف اطلاعى در دست نيست.
وى در زمان خود از علماى معروف به تقوا و ديانت بوده، مورد اعتماد مردم و در امر به معروف و نهى از منكر بسيار سعى و تلاش مىنموده است.
در لباب الالقاب درباره وى آمده است.
«عالما فاضلا تقيا نقيا و فقيها فطينا آمرا بالمعروف و ناهيا عن المنكر و مواظبا على اقامة الجماعة و امامتها و كان الناس واثقين به فى الاقتدا به فى الصلاة»
وى در سال 1278 چشم ازجهان فرو بست و كاشان را از وجود عالمى متقى و پرهيزكار محروم ساخت.
آقا بزرگ در الذريعه كتاب شعرى را در تكميل كتاب طاقديس پدر بزرگوارش نقل نموده است . (ذ/15/134)
در توضيح كتاب طاقديس چنين آمده است: «و تمّمه ابن الناظم محمد جواد شفائى و يوجد بمكتبه طهران برقم 4201 في الف بيت و سماه دانش پژوه فى فهرسه ج 13؛ ص 3178 مثنوى شفائى.»
و در جلد 19 صفحه 90 آمده است: «مثنوى لشفائى النراقي الفقيه الاديب محمد جواد بن احمد بن ابىذر النراقي و هو تتميم مثنوى طاقديس لأبيه الآتى ذكره فى حدود الف بيت اوله:
اى صفائى اى فقيه معنوى
ناظم آن طاقديس و مثنوى
مر ترا فرصت نيامد اى همام
تا كنى تو طاقديست را تمام
مر ترا اكنون شفائى شد شبيه
انما صار الولد سر ابيه