بدان كه انابتبازگشت از هر چيزى غير از خداست و رو آوردن به خداى تعالى در دل و در گفتار و كردار، تا پيوسته در فكر و ذكر و طاعت او باشد، و اين آخرين درجات توبه و بالاترين مراتب آن است، زيرا توبه بازگشت از گناه به سوى خداست، و انابتبازگشت استبه سوى او - سبحانه - از مباحات نيز، پس آن مقامى عالى و جايگاهى بلند است.خداى سبحان مىفرمايد:
«و انيبوا الى ربكم و اسلموا له» (زمر، 54)
«به سوى پروردگارتان باز گرديد و او را گردن نهيد» .
و مىفرمايد:
«و ما يتذكر الا من ينيب» (مؤمن، 13)
«و پند نمىگيرد مگر كسى كه به سوى خدا باز گردد» .
و مىفرمايد:
«و ازلفت الجنة للمتقين غير بعيد، هذا ما توعدون لكل اواب حفيظ، من خشى الرحمن بالغيب و جاء بقلب منيب، ادخلوها بسلام ذلك يوم الخلود، لهم ما يشاؤن فيها و لدينا مزيد»
(ق، 31- 35)
«و بهشتبراى پرهيزكاران نزديك شود و دور نباشد، اين است آنچه به كسانى كه به سوى خدا باز گردند و نگاهبان [فرمان خداوند] اند وعده داده مىشود، هر كه از خداى رحمان در نهان بترسد و با دلى گراينده به سوى او آيد، [به آنها گويند] به سلام و سلامتبه بهشت درآئيد، اين است روز پاينده و جاودانى، هر چه بخواهند آنان راست و نزد ما بيشتر هست» .
و بازگشت و انابه بنده به سه چيز تمام مىشود:
اول - اينكه با تمامى باطن خود به او توجه كند تا دلش در فكر او غوطهور و شيفته گردد.
دوم - آنكه از ياد او و ياد نعمتها و دادههاى او و ياد دوستان و نزديكان او تهى و غافل نباشد.
سوم - آنكه بر طاعات و عبادات او با خلوص نيت مواظبت نمايد.